vrijdag 18 maart 2016

{ ... }

Laveloos lig ik op straat. Zo stond ik nog overeind, nu lig ik gevloerd. Met alle kracht probeer ik wat omhoog te komen.. het lukt. Half overeind wil ik me verder uitstrekken als ik nogmaals een dreun voel. Daar lig ik weer. Van schrik weet ik geen kracht te vinden nog eens op te staan en blijf liggen. Lamgeslagen. Ik haal adem.. Diep van binnen voel ik nog een sprankje kracht het nog eens te proberen. Langzaam beweeg ik mijn handen naast mijn hoofd, geef kracht in mijn armen en duw mijzelf wat verder omhoog. Verder dan dit kom ik niet; een volgende mep legt me nogmaals neer daar waar ik was. Is daar iemand?!


Mep na mep krijg ik te verduren, ik voel me verlaten en alleen. Langzaam begin ik moed te verliezen, het zal niet lang meer duren of het is met me gedaan. Maar net als ik mijn laatste beetje moed wil laten varen hoor ik voetstappen in de verte. Iets uitbrengen lukt me niet meer; het is aan de ander mijn noodkreet te zien. "Kom maar, ik ga je helpen" hoor ik niet ver meer bij mij vandaan. "Kom maar, pak maar vast". Met moeite zoek ik mijn laatste beetje kracht. Vanuit mijn tenen lijkt het wel te komen; ik steek mijn hand zwak, maar langzaamaan toch uit. Ik kan het, het lukt me! Maar net als de ander mij beet wil grijpen voel ik weer zo'n enorme dreun. Binnen een enkele seconde lig ik gebroken, met nog meer pijn terug op de grond. "Ik kan het niet!", schreeuw ik van binnen. "Kom alsjeblieft wat dichterbij.."

Tot mijn verbazing hoor ik nog meer voetstappen komen. Twee, drie man sterk, ik ben niet meer alleen! Nu moet het me wel lukken. En nog eens, nog eens probeer ik uit alle macht overeind te komen. De angst opnieuw een enorme mep te krijgen grijpt me naar de keel. Ik durf dit eigenlijk helemaal niet, maar ik wil zó graag weer omhoog! Mijn handen naast mijn hoofd, kracht in de armen, mijn rug komt zowaar omhoog. Ik kijk op en zie voor het eerst betrouwbare gezichten, handen die me willen ondersteunen. Ze geven moed! Nieuwe kracht stroomt door mijn lichaam, vertrouwen komt langzaam in me op. Op mijn handen, op mijn knieën. Nu nog kracht in mijn voeten en..

Een laatste mokerslag. Daar lig ik weer. Ik trek dit niet meer. De aanvaller lijkt tien keer sterker dan alle helpers om mij heen. Ik weet het niet meer. Durf ik het nog een keer te wagen? Win ik ooit wel deze strijd?

De koek is op, mijn puf volledig weggeslagen. Ik ben moe. Doodmoe..

21 opmerkingen:

  1. OEF! Dat klinkt niet goed! helemaal niet goed! Heb je nog meer helpers nodig? Een kring van helpers die de mokerslagen kunnen voorkomen? Misschien zijn er meer lezers die kunnen en willen helpen?
    Maar nu eerst rusten,en zoals ze zeggen de wonden laten helen. Ik kan je alleen vanuit hier een virtuele arm om je heenslaan je veel sterkte wensen.En als je hulp nodig hebt een gil geven. echt doen! Met vele kleine stapjes kom je ook kilometers ver.....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als je moe bent moet je rusten. Rusten, rusten, rusten....
    En accepteren, overgeven, luisteren naar je lichaam.
    Ik weet hoe moeilijk dat is en wens je alle sterkte!
    Groet Hannah

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Och jee, dat klinkt niet goed!! Is je ex weer op dreef??? Meid, sterkte..en je weet het hè..gooi gewoon je hulpvraag eruit, wie weet kan ik (of een andere lieve bloglezeres) je helpen!!! Doen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Monique toch.
    Is een pipowagen uitje iets?
    Kan ik iets anders doen?
    Of is het gewoon even veel te veel?
    Veel kracht en sterkte en laat het alsjeblief weten als ik iets voor je kan doen.
    lieve groetjes, Franca.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. :( Ik hoop dat je alsnog weer de kracht vindt om te doen wat je moet en vooral ook wilt doen. Sterkte!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat schrik ik hier van...kom meis laat je niet kisten !!
    Het is moeilijk, heel moeilijk, maar je bent sterk....sterker dan je denkt
    En deze strijd ga jij winnen !!
    Dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wanneer alles onzeker is, is het geloof een anker. Je bent njet alleen!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik hoop dat je dit citaat niet plaatste omdat er iets gigantisch naars op je pad is gekomen.... Anders veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Lieve Monique, ik weet niet wat er is en dat hoeft ook niet, duidelijk is wel dat het allemaal even niet lukt. Heel herkenbaar voor mij, ik heb het ook zo vaak gevoeld maar altijd sprak ik mezelf dan toe: niemand krijgt mij klein, niemand! En met mijn allerlaatste kracht kwam ik er dan altijd toch weer bovenop. Komop, ook jij bent sterk en gaat hieruit komen! Heel veel sterkte,
    Bo

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dag Monique. Ken je het gedicht over de voetstappen? Het is voor jou momenteel heel moeilijk. Je gezin draaiende houden met weinig financiële middelen. Vaak moet je vader en moeder tegelijk zijn. En nu ben je knock-out. Je vergeet denk ik een ding: je hoeft niet altijd sterk te zijn. Ook al denk je nu: het is gedaan met me, dan komt er toch weer een tijd dat je zeggen mag: dank u wel Heere God, dat U er altijd was. Ook al zie ik U nu niet en merk ik U niet. Later ervaar je: de Heere heeft me gedragen ook op momenten dat het zwaar was. Ik had er alleen door alle zorgen geen oog voor. Monique, sterkte in alles en hoofd omhoog en hart naar boven. Waar iemand is Die altijd!!! hoort, maar op Zijn tijd verhoort. Dat weet ik uit eigen ervaring. Ben ook door diepe wegen gegaan. Maar Hij was er ook. Bovendien weet ik zeker dat er mensen zijn die voor jou bidden om moed en kracht.
    Met lieve groet, Corrie

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Dit klinkt echt heftig! Wat kunnen we voor jou betekenen?

    Groetjes
    Marie-Paule

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat is er toch gebeurt...?
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  13. ik schrik me naar en lees nog eens... Probeer te rusten,lieverd. er zijn handen die je willen helpen.
    Zit ook in de put,maar net als Corrie hierboven zegt, bid ook om kracht, ook als je denkt dat het niet lukt.
    Vergeet je niet.
    DIkke Hug!!
    Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Aiai...dit klinkt heel erg verrot Monique!
    Hoop dat je weer opkrabbelt...en als ik iets voor je kan betekenen dan laat het maar weten.

    Knuf, Marga

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Oei, als wij iets kunnen doen laat het gewoon even weten he!
    sterkte en liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Tja wat moet je daarop zeggen ?!
    Je kunt niet opgeven, je mag niet opgeven. Of toch wel? Het is jouw leven
    Monique. Je kunt het echt, wat dat ook mag wezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ik wens je heel veel kracht toe en hoop dat je snel weer opkrabbelt. Tot die tijd een virtuele hug en misschien dat we met zijn allen iets voor je kunnen betekenen.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Jeetje Monique ..zit net je week menu te lezen en nu dit.....kan ik iets voor je doen?...liefs Ria d

    BeantwoordenVerwijderen